ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016

H αδελφούλα

Η μικρή μου η αδελφούλα

λίγο πριν να κοιμηθεί

φέρνει δίπλα στο κρεβάτι

το μικρό της το σκαμνί.

Το 'δα μία, το 'δα δύο

και στο τέλος τη ρωτώ,

το 'δα μία, το 'δα δύο

και τη ρωτώ:

Τί το θέλεις το σκαμνάκι

στο κρεβάτι σου κοντά;

Δυό κατάπληκτα ματάκια

με κοιτούνε σοβαρά.

Με κοιτούν, με κοιτούν

και στο τέλος μ' απαντούν,

με κοιτούν, με κοιτούν

και μ' απαντούν:

Το ξεχνάς το αγγελάκι

θα κουράζεται πολύ

να φυλάει ορθό τη νύχτα

τη μικρή σου αδελφή.

Δε μιλώ. Συμφωνώ.

Και στο τέλος τη φιλώ!

Δε μιλώ. Συμφωνώ.

Και τη φιλώ!

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016

Η Παναγία σκεπάζει τους Έλληνες με πολλή αγάπη!

Mνήμες, πληγές και Άνθρωποι!!!

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:

«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητικήφιλοξενία.

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα. «Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».